“ไม่มีตรงกลางมีแต่ขอบ”

ผมพบเจอใครคนหนึ่งขึ้นข้อความดังกล่าว แรก ๆ ผมก็ยังมึน งง ว่ามันคืออะไร แต่นึกขึ้นได้ว่าก่อนหน้านี้ ได้แวะเวียนหาเพลง “ไม่มีตรงกลาง” แล้วโพสต์ไปยังโซเชียลเน็ตเวิร์คที่ใครหลายต่อหลายคนเสพจนชนิดยากเกินเยียวยา

เพลง “ไม่มีตรงกลาง” บ่งบอกถึงความรักของชายคนหนึ่งที่มีต่อหญิงสาว ผมอาจบอกได้ว่า เขาคงมั่นและสัญญาว่า ไม่มีใครสามารถแทรกกลางระหว่างความรักของเรา 2 คนได้

แต่อาจจะแปลก ผมกลับคิดว่า ความรักแทรกกลางได้ แต่แทรกซ้ายแทรกขวาก็ได้ แอบอยู่ในมุมเยี้อง ๆ ก็เป็นได้ ผมคิดแบบนั้น เพราะไม่มีอะไรวัดได้ว่า ตรงกลางจะไม่มีที่ว่าง และด้านข้างจะไร้ที่ว่างเช่นกัน

“ความรัก” จะสร้างให้คนคนหนึ่งเชื่อใจได้จริงหรือเปล่า คนเราจะปิดกั้นความรู้สึกที่ดีต่อใครอีกคนที่ได้พบเจอได้จริงมั้ย ?

แล้วใครเหล่านั้น จะ “แทรกกลาง” ได้จริงหรือไม่ ?

หากแทรกกลางไม่ได้ เพราะมีคู่รักที่รักกันอย่างยืนยาว บางคนบอกกับใครอีกคนว่า “จะรักเพียงคนเดียวไม่มีใครสามารถมาบั่นทอนความรักของเราได้

แต่ท้ายสุดกลับมีใครอีกคนมาอยู่เคียงข้าง และลบเราออกจากใจในที่สุด

ผมว่า แทรกกลางไม่ได้ แต่ข้าง ๆ ยังมีให้รับไออุ่นและอิงแอบแนบชิด เพราะคำว่า “ความใกล้ชิด” หรือเปล่าที่ทำใจให้ไหวเอนให้ลุ่มหลงในคนใหม่

อาจจะแปลกที่ใครคนนั้นย่างกายเข้ามาอยู่ในส่วนของ “ชีวิต”ง่ายดาย ด้วยเพราะ ความใกล้ชิดมันเหมือนแม่เหล็กดูดความรู้สึกดีและสร้างภาพให้เกิดความประทับใจ

หรือมันขึ้นอยู่ที่ว่า “ใครจะใกล้ชิดกว่าใคร”

หากบางคนอยู่ไกล ผมว่าอาจมีแนวโน้มถูกคนใกล้คว้าใครอีกคนมาอยู่เคียงข้าง เพราะมนุษย์เรามักปรารถนาให้มีใครสักคนจูงมือทุกครั้งแม้ยามสุข และทุกข์

และอยากมีใครสักคนบอกเล่าเรื่องราว หัวเราะเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ

และอยากมีใครสักคนรอทานข้าวทุกครั้งเมื่อถึงเวลา

ผมว่า “ความรัก” มัน “แทรก” ได้ทุกรูปแบบ ไม่ว่าจะกลาง หรือซ้าย หรือขวา ด้วยเพราะ “ใจ” ที่เรารู้สึกอยากให้เปิดรับใครคนหนึ่งให้ก้าวเข้ามาอยู่ในความรู้สึกของเราต่างหาก

“แทรกแต่ไม่ซึมซับ” ผมว่าบางคนทำได้ ยอมให้แทรกเพื่อแบ่งปันความรู้สึกดี และหยิบยื่นบางสิ่งให้กันและกัน ห่วงใยเสมอแม้รู้ทั้งรู้ว่าใครคนนั้นมีใครอีกคนที่กุมหัวใจของเขาเต็มดวง

แบบนี้อาจจะเรียกว่า “รักแบบไม่ยึดติด”

แต่กลับบางคน “แทรกและดูดซับ” จนชนิดถอนตัวไม่ขึ้น ด้วยเพราะ “ความรักครั้งใหม่มันใกล้ชิดชนิดถอนตัวยาก” แบบนี้คงสงสารใครอีกคนที่เขาถูกลบออกจากใจโดยไร้คำตอบ

หากมีคนเริ่มมาแทรกกลาง หรือซ้ายหรือขวา ผมว่าอย่าโทษเขาเหล่านั้น หากโทษต้องโทษตัวเองที่ไม่ยอมเก็บความรู้สึกให้อยู่ในระดับที่พอเหมาะได้

เพราะผมเชื่อว่า “มีคนพร้อมเข้ามาให้รู้จักและสร้างความรู้สึกดีอยู่เสมอ”

หากหัวใจเราไหวเอนตาม นั่นแหละ “ใครคนนั้นแทรกมาอยู่โดยที่เราไม่รู้ตัว” และคำว่าเราไม่รู้ตัวมันสร้างความเศร้าใจให้ใครอีกคนให้เสียใจ

๒๔ พฤษภาคม ๒๕๕๔

กุมภา ตุลา .

“รัก” ไม่ได้ไร้ค่าหากยังรักคนที่ไม่เคยรักกัน

“รอ” ไม่ได้หมายความว่าจะไม่มีคุณค่าที่รอใครคนหนึ่งที่ไร้ใจ

 แต่แค่ “หัวใจ” มันไม่พร้อมที่จะลบใครคนนั้นที่ทำใจร้าวรานต่างหาก

ผมว่ามีใครหลายต่อหลายคนติดในห้วง “ความรัก” ทำนองนี้ ด้วยเพราะ “ความรัก” มันใหญ่โตแม้ว่ามันจะอึดอัดและทรมานแค่ไหน แต่ใจมันไม่ยอมหยุดที่จะรัก และรอ

หลายต่อหลายครั้งที่ “ความรักมักสร้างรอยแผล” และรอยแผลที่ว่ามักสร้างความเจ็บปวดจนบางคนไม่สามารถสลัดความรักที่มีอยู่ออกจากใจได้ ด้วยเพราะเหตุและผลมันค้ำคอและความรู้สึกยากเกินที่ใครจะรับรู้รสชาดหากไม่เคยประสบ

ด้วยเพราะแบบฉบับความรักของแต่ล่ะคนแตกต่างตามวิถีแห่งรัก บางคนสวยหรูถึงขนาด เวลาไม่สามารถสร้างความบั่นทอนให้คนคู่หนึ่งหมดรัก และต่างรอเวลาเพื่อใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน

กลับบางคนอาจต้องรอคอยอย่างแสนเจ็บปวดเพียงลำพัง หรือที่เรียกว่า “อยู่ตัวคนเดียว” แม้รู้ทั้งรู้ว่า เขาหรือเธออาจไร้ใจที่จะมาอยู่เคียงข้าง

เรื่องแบบนี้ไม่มีมาตรวัดอะไรที่บ่งบอกได้เลยว่า “การรอคอย” จะสมหวังและดั่งปรารถนา แต่ผมกลับมองว่า สิ่งที่สำคัญของการรอคอยรักใครคนหนึ่ง คือ “การรอคอยใครอีกคนหนึ่งอย่างมีคุณค่า”

ผมไม่ได้ยุแยงให้ใครหลายต่อหลายคนตั้งตารอใครอีกคนอย่างใจจดจ่อจนขนาดชีวิตนี้ไม่เปิดรับใครเข้ามาศึกษา หรือพัฒนาความสัมพันธ์ หากถามว่า “การมั่นคงในรัก” ดีมั้ย ?

ตอบได้อย่างเต็มปากเต็มคำว่า ดี หากคนทั้งคู่รักกันด้วยความเข้าใจ และไม่ได้ทำร้ายกันจนถึงขนาดบั่นทอนความรู้สึกที่เรียก “ความรักและกำลังใจ” ที่เสมือนเป็นลมหายใจที่ใช้ชีวิตได้ปกติทุกวันของใครอีกคน

แต่หาก “มั่นคง” โดยรู้ทั้งรู้ว่า “เขาไม่สามารถมายืนเคียงข้างเช่นเดียวแบบคนรักกัน” ผมว่ามันทรมานจนบางครั้งเยียวยาได้ยากเย็นเลยทีเดียว ด้วยเพราะ “รัก” มันผูกติดกับชีวิตไปแล้ว

ผูกติดโดยรู้อยู่เต็มใจว่า “เจ็บปวดที่ต้องเป็นแบบนี้” แต่หากจะให้สลัดทันทีคงทำไม่ไ่ด้ง่าย ๆ เหตุเพราะ “รักนั่นแหละ” รักที่บางครั้ง “ตัวตน” ความเป็นเราถูกกลืนกินด้วยความรู้สึกของใครคนคนหนึ่งที่อยากให้เคียงข้าง

แต่บางครั้งเราหลงลืมความเป็นตัวตนของเราหรือเปล่าว่า “การผูกติดด้วยชีวิตและความรู้สึกของเรา” มันบั่นทอนชีวิตไปเกือบครึ่ง ไม่ใช่ครึ่งของความรัก แต่เป็นครึ่งทางความรู้สึกของชีวิตก็ว่าได้

ชีวิตที่เป็นของเราเอง ชีวิตที่เลือกได้ว่าควรอยู่แบบไหนที่เรียกว่า “ความสุข” แต่สำหรับความรัก มันสามารถสร้างความสุขบนความทุกข์ ทุกข์แม้ว่าจะเจ็บปวด แต่แปลกที่ความรักมันมักมีความสุขเจือปนอันน้อยนิด แต่ใครหลายคนกลับชื่นใจ

ผมอาจจะไม่เข้าใจ “ความรัก” ในแง่นี้ แม้จะผ่านความรักมาหลากหลายแบบ แต่ผมว่า “ใจ” เป็นของเรา “ไม่มีอะไรที่ “ใจ” เราทำไม่ได้ แม้กระทั่งเลิกรัก และเลิกรอคอย

แต่คงต้องมีคนแย้งผมขึ้นมาบ้างล่ะว่า “พูดง่าย แต่ทำมันยาก” ผมยอมรับนะว่า พูดง่ายจริง แต่ผมยังเชื่อมั่นว่า ทำไม่ยากหากใจมันทำ อย่างน้อยต้องมีความพยายามหากรู้จัก “รักตัวเอง”

คนเรามักจะเห็นคุณค่าของ “เวลา” เมื่อสูญเสีย หรือพลาดพลั้ง และเห็นคุณค่าชีวิตของคนอื่นมากกว่า ชีวิตของตัวเอง แต่ลืมไปหรือเปล่า “ชีวิตของเราก็มีคุณค่า” ที่ต้องคำนึงถึงพอ ๆ กัน

“รัก และรอคอยได้ แต่ไม่ได้รอไปเกือบถึงค่อนชีวิตและลมหายใจของเรา” บางครั้งก็ควรตัดใจ รู้ว่าทำใจยอมรับความจริงยาก อย่างน้อยวันหนึ่งต้องทำได้ แค่รอเวลา…เท่านั้นเอง

๒๕ กรกฎาคม ๒๕๕๔

กุมภา ตุลา

หากระยะทางทำให้ใจคนสองคนเปลี่ยน ?
แล้วใครจะเริ่มเปลี่ยนก่อนล่ะ ?

คงมีใครหลายต่อหลายคนเคยรู้สึกแบบนี้ “ความรัก” กับ “ระยะทาง” อาจกลายเป็นช่องว่างแห่งความเหินห่างทางการสัมผัส และความอบอุ่นในจิตใจ

ความบั่นทอนเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของ การเลิกลา ด้วยเพราะ “ระยะทาง” บางครั้งทำให้ใครคนหนึ่งท้อถอย จากที่เคยอยู่เคียงข้างพบปะเจอหน้า พูดคุยหรือบอกเล่าเรื่องราวร้อยพัน และการไม่ได้เห็นการเปลี่ยนแปลง หรือแปรผันในรูปร่างที่อยู่ในห้วงคำนึง

น่าแปลกที่ “ระยะทาง” ทำใจคนบางคนเปลี่ยนมากกว่ามั่นคงที่จะรอคอยใครสักคนมาอยู่เคียงข้าง น้อยคนที่จะทนต่อสิ่งเร้าบางประเภทที่เรียกว่า “ความรักครั้งใหม่” อาจเป็นเพราะเจ้าตัว “ความรัก” มีอยู่ทุกซอกทุกมุมบนโลกใบนี้ และมันจะย่างกรายเข้ามาเสมอตามช่วงจังหวะและโอกาสในชีวิตของแต่ละคน

นอกเหนือจากใครคนนั้นจะมี “ภูมิคุ้มกัน” ที่เรียกว่า “ความเข้าใจ และความรักที่มีให้กันกับคนที่เพียงพอในชีวิต” ปกคลุมเป็นเสื้อหนาจนของมีคมไม่สามารถบาดทำร้ายร่างกายเป็นแผลเหวอะหวะจนเรื้อรังลามจนใหญ่โตได้

แต่หน้าแปลก ที่เจ้าความรักหรือตัวแปรสามารถทำให้ความรู้สึกของคนทั้งคู่ที่ห่างกายผันแปรได้ง่าย ด้วยเพราะความใกล้ชิด ความสนิท การสร้างความเคยชินจนคุ้นเคย และเสพติดจนเลิกรากันได้ยาก กลายเป็นจุดเล็ก ๆ ที่สร้างความบั่นทอนและกลายเป็นการสร้าง “ความละเลย” ใครอีกคนให้จางหายเหมือนดื่มน้ำหมดแก้วเดียวในพริบตา

หาก “ความรัก” ที่ถูกสั่งสมมานานของคนทั้งคู่ แม้จะใช้ระยะเวลาในการคบหาเนิ่นนาน บางคู่คบกันจวบจนจะแต่งงานกัน บางคู่คบกันเพียง 4 ปี หรือ 3 เดือน นั่นไม่ได้เป็นการสร้างความนึกคิดหากใจอีกคนแปรเปลี่ยนและนี่เองที่เรียกว่า “ความรักยากเกินที่จะคาดเดา”

แล้วใครจะเริ่มแปรเปลี่ยนก่อน ?

เหตุผลจะถูกร่ายออกมาบอกกับใครอีกคนเมื่อใจคุณเปลี่ยนไป และเรื่องนี้จะมีคนโยนความผิด หรือมัดมือชกกันไหม ?

มันไม่แปลกหากวันหนึ่งใครอีกคนต้องเปลี่ยนใจให้กับความรักครั้งใหม่ที่น่าหลงใหล และอาจใช่ ณ วินาที นั้นก็เป็นได้ แต่จะแปลกหากใครคนนั้นหยิบยกเหตุผลร้อยแปดปัญหาว่า “ระยะทาง” มันทำให้เราไม่รักกัน และนี่คงเป็นการทำร้ายใครอีกคนที่มั่นคงได้อย่างเลือดเย็น

บางทีความสวยหรูของคำพูดมันกลับกระชากความรู้สึกของอีกคนให้ตกเหวลึกก็เป็นได้ เพราะ ระยะทาง เป็นแค่ถ้อยคำนึกคิดที่ถูกฉาบบัง “ความรักครั้งใหม่” ความไกลเป็นเพียงการคิดไปเองว่ารักอาจไร้แรงเดินเคียงคู่ต่อกัน

ไม่มีใครกล้ารับรองว่า “ใจ” จะไม่เปลี่ยนไปจากเดิมหากห่างกัน แต่อาจจะมีน้อยคนที่ทำได้ เหตุเพราะ “ความรัก” ของเขาเพียงพอกับคนนี้ เพราะฉะนั้นอย่าโทษ ระยะทาง หากจะโทษ ต้องโทษที่ใจเราเองที่ไม่มั่นคง

เพราะ “ความรัก” ต่างหากที่ทำให้ใครอีกคนเปลี่ยนใจ

กุมภา ตุลา

๗ มีนาคม ๒๕๕๔

แปลกนะ ทั้งที่มนุษย์เราต่างมีวัน และเวลาเท่ากัน แต่บางคนกลับทำบางอย่างเล็กน้อย บางคนทำเยอะแยะจนร่างกายทรุดโทรมถึงขนาดแปรเปลี่ยนรูปร่างจนน่าแปลกใจ

“ความรัก” ก็เชกเช่นเดียวกัน มันมักจะเแปรปลี่ยนตามความรู้สึก ตามรูปร่างแล้วแต่แบบฉบับความรักของแต่ละวัย

วัยเด็ก “วัยแห่งความใสบริสุทธิ์ วัยที่ใครหลายต่อหลายคนคงผ่าน ณ เวลา นั้นมาแล้ว จนบางครั้งอยากย้อนวัย (อายุเยอะ ๆ มักจะคิดกันบ่อย ฮ่า) ถ้าเปรียบภาชนะคงเป็นแก้วใบสูง ที่พร้อมจะบรรจุอะไรต่อมิอะไรมากมายที่พร้อมเป็นภูมิคุ้มกันต้านไวรัสอย่าง ดี

วัยรุ่น วัยอยากรู้โน้นรู้นี่ รู้จนบางทีประมาท ขาดสติ และผลพลอยได้คือ “ความเสียใจ และการเสียดายเวลา” และภาชนะที่จะบรรจุความรักช่วงนี้คงหนีไม่พ้น แก้วน้ำหลายใบ หลายรูปร่าง เหตุเพราะเป็นช่วงที่อารมณ์แปรปรวนสุด ๆ (เขาว่างั้น)

วัยกลางคน วัยเร่งรีบสร้างความมั่นคง จวบจนเรี่ยวแรงที่มีทั้งหมดต้องทุ่มเท เพื่อแลกคำว่าอนาคตที่มาไม่ถึง (เพราะที่จริงคนเรามีแค่วันนี้ ๆ เท่านั้น) เปรียบภาชนะแก้วกาแฟ ที่มักจะบรรจุน้ำที่บ่งบอกถึงการเติบโตและความมั่นคงในการจิบ และเชื่องช้า

วัยชรา วัยแห้งเหี่ยว ไร้เรี่ยวแรง สายตาฝ้าฟาง แต่มีหัวใจ ภาชนะคงหนีไม่พ้น แก้วใบแรกที่ใช้เมื่อครั้งวัยเด็ก เหตุเพราะยิ่งแก่ยิ่งเด็กเรื่อย ๆ

ความรักก็เช่นเดียวกัน มันมีช่วงวันเวลาที่ต่างกันไป สถานะรูปร่างก็ยิ่งแตกต่าง แต่จะมีสักกี่คนที่รับรู้ และคำนึงอยู่เสมอว่า “เวลา” เป็นของมีค่า ไม่สามารถย้อนกลับมาได้เสมอเมื่อมันเดินผ่านไป เพราะคนเรามักจะมองว่า

“ฉันจะบอกรักเธอวันนี้ สุดท้ายไม่ได้บอกจนเธอจากไป”

“ผมรักพ่อแม่นะครับ ขอโทษครับ แต่วันนี้ไม่มีท่านแล้ว”

“ฉันจะเข้าคณะนี้ให้ได้ แต่ไม่ขยันอ่านหนังสือเอาแต่เที่ยวเล่น สุดท้ายสิ่งที่หวังไว้พังทลาย”

“เจ้านายครับ ผมมีเรื่องอยากจะบอกเล่าเผื่อเจ้านายจะรับรู้บ้างว่าลูกน้องคนนี้เป็นเช่นไร เจ้านายไม่ว่าง รุ่งขึ้นลูกน้องผู้ซื่อสัตย์ลาออก”

“แกทำการบ้านมั้งนะ เดี๋ยวก็เกรดตกหรอก ชั้นเก่งอยู่แล้วไม่เป็นไร ผลออกมาติด F”

“………………………………………………………………………………………………..”

หลากหลายสถานะที่ทุกวัยอาจต้องเจอ ทุกสิ่งล้วนเกิดจากความรัก และการทุ่มเท ดังนั้น “เวลา” จะเป็นตัวกรองให้เราเสมอ เมื่อเราเลือกที่จะทำสิ่งใด และรู้สึกอย่างไรให้เป็นไปตามที่ตัวเองต้องการ ทีก็เช่นเดียวกัน ที่มักจะหลงลืมเวลา เพราะคำว่า “ผลัดวันประกันพรุ่ง”

คำที่เสมือนกระจกสะท้อนภาวะไม่เสียดายเวลา เพราะชีวิตของเราผ่านไปทุก ๆวัน ๆ ประโยชน์ที่จะเกิดขึ้นกับเราแต่ละช่วงวัยก็ยิ่งผ่านไปเรื่อย ๆ หากเราไม่คิดที่จะทำอะไรเพื่อวันนี้ และชีวิต

กุมภา ตุลา

๒๙ มกราคา ๒๕๕๓

.

ติ๊ด…ติ๊ด…

ที : “ฮัลโหล เออว่าไงมึง ?”

วัน : “มึง มินตายแล้วนะ”

ที : “บ้าป่ะมึง อำกูเปล่า”

วัน : “เรื่องแบบนี้เค้าอำกันรึมึง ไม่เชื่อก็ลองไปดูใน hi5 มันดู”

ตู๊ด ๆ ๆ

          ภาวะหยุดนิ่งเสมือนทุกอย่างไร้น้ำหนัก ทีละจากมือถือเพื่อค้นหาคำตอบบางอย่างที่รับรู้ว่า จริง หรือไม่ ?

         สิ่งที่สัมผัสได้คงหนีไม่พ้น ความเร่งรีบ และร้อนรุ้มถึงสิ่งที่อยู่ในห้วงแห่งความคิดต่าง ๆ นานา

ภาพข้อความ และประโยคเชิญชวนให้ยิ่งคิดว่า “เกิดอะไรขึ้นกับเจ้าของพื้นที่แห่งนี้”

         “มิน” เสียชีวิตลงเมื่อวาน หลังจากได้อ่านข้อความ “ไว้อาลัย” และคำบอกเล่าจากเพื่อนสนิทชิดเชื้อที่ย้ำถึงความเป็นไป

         และพาลทำเอาสติที่มีอยู่ครบถ้วน กลับเบาบาง พร้อมความคิดที่ยังวนเวียนว่าคำตอบที่ได้ “ไม่ใช่เรื่องจริงใช่มั้ย”

         และทุกอย่างยิ่งกระจ่างเมื่อทีได้อ่านข้อความเกี่ยวกับการตายของ “มิน” น้ำตาคลอ อยากร้องไห้ แต่กลับไม่ไหลออกมาด้วยเพราะทีเก็บมันเอาไว้ หรือกำลังล้มทั้งยืนไม่มีสติรับรู้ หรือไม่มีความรู้สึกต่อสิ่งใด และไม่อยากเชื่อว่า “เพื่อนคนดีจะจากหายไปอย่างไม่มีวันหวนกลับเช่นนี้”

         เพราะตลอดระยะเวลาที่ได้ติดต่อกัน แม้จะนาน ๆ ครั้ง ไม่เคยมีวี่แววในสิ่งที่เพื่อนจะเลือกทำ ทีได้แต่ถามไถ่ ว่ากล่าวตามประสาเพื่อนคนหนึ่งที่ห่างหายจากการติดต่อไปนาน ด้วยเพราะต่างคนต่างมีวิถีชีวิต แต่ทีเชื่อมั่นตลอดว่า แม้ไม่ได้พบเจอ หรือจากกันมานานนับปี แต่เมื่อโอกาสมาให้ได้พบ กลับมีเรื่องให้พูดคุย ถามไถ่ไม่รู้จบ เพราะ “มิตรภาพยังคงอยู่เสมอ”

         วันนี้ทีสูญเสีย “มิน” เพื่อน สมัยมัธยม เพื่อนรุ่นพี่ที่เฮฮาเสมอ เล่นบาสร่วมกันมา อาจจะต่างวัยสักหน่อย แต่กลับสนิทกันจนรู้ไส้รู้พุง มีอะไรช่วยเหลือกันตลอด

         หากย้อนไปเมื่อสมัยมัธยม ทีรู้จักกับ “มิน” จากวัน เพื่อนของมิน โดยการเล่นบาสกีฬาสี และนั่นคือการเริ่มต้นสร้างมิตรภาพระหว่างเพื่อน

“มิน” หญิงสาวห้าว แต่มักเก็บความรู้สึกเสมอ

“มิน” หญิงสาวพูดจาโผงผาง ไม่ยอมคน

“มิน” บ้า โดม ปกรณ์ ลัม เป็นที่ 1 ถึงขนาดมีอยู่ครั้งหนึ่งไปเฝ้าโดมถึงหน้าบ้าน เพื่อจะมอบของขวัญให้คนที่ชื่นชอบ

“มิน” บ้านอยู่ในสวน ไปส่งมันถึงที่บ้านทีไร กลัวเป็นที่สุด (แต่ก็ไปส่งทุกที)

“มิน” หญิงสาวขี้ลืม ถึงขนาดลืมเอกสารเตรียมเข้าห้องสอบ เพื่อเอนทรานซ์ จนต้องโทรปลุกใครคนนี้ให้ช่วยฝากส่งทางรถตู้เข้าตัวเมือง (ไม่งั้นมันไม่ได้สอบแน่นอน)

         วีรกรรมของ “มิน” อย่าให้พูดถึง เรื่องน้ำใจ ความช่วยเหลือทีไม่เคยผิดหวังจากเพื่อนคนนี้เลย แม้มันจะบ้า ๆ บอ ๆ ตามประสา แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ เพื่อน ที่พร้อมจะให้ความช่วยเหลือหากต้องการ ยิ่งนึกถึงสมัยก่อน แปลกนะคนเรามักจะรู้ถึงเสียงของใครคนหนึ่งเมื่อเค้าจากไปอย่างไม่มีวันหวนกลับ และยิ่งน่าแปลกเรามักจะฟูมฟายตอนที่เค้าไร้ลมหายใจ

         เหตุเพราะ คนบางคนอาจ “คาดหวัง และไม่คิดว่าชีวิตคนเราจะสั้นเพียงนี้” นั่น สิ ทำไมถึงไม่คิด ทั้ง ๆ ที่เวลาทุกวินาทีมันเดินตามวิถี มนุษย์ก็เช่นกันที่ต้องเดินตามวิถีของชีวิต มีขึ้นมีลง มีสุขมีทุกข์ มีพบและต้องมีจาก แต่การจากลาแบบไม่ทันตั้งตัวทำให้เสียศูนย์ชนิดปรับเปลี่ยน หรือทำใจได้ยาก หากภูมิต้านทานความรู้สึกไม่แข็งแรงพอ และปลงไม่ได้

         “มิน”…… จากทีไปแล้ว จากไปอยู่บ้านแห่งความว่างเปล่า บ้านที่เบาบางโปร่งใส มีภาพแห่งความทรงจำที่มินเท่านั้นที่รับรู้ว่าเป็นภาพแบบใด ทีรู้ว่าเวลาย้อนไปไม่ได้ แต่ทีเชื่อว่า “มินยังคงอยู่กับทีไปทุกที และยังคงมองทีอยู่เสมอ” ทีเชื่อแบบนั้น และแม้ว่าวันหนึ่งอาจต้องสูญเสียใครบางคนโดยไม่ทันตั้งตัว แต่สิ่งเดียวที่ทีต้องทำ คือ การทำทุกวัน และเห็นความสำคัญของคนที่อยู่เคียงข้างเสมอ พร้อมฟังเสียงหัวใจของเธอเมื่อมีโอกาส

         “เพราะชีวิตคนเรามันสั้น เกินกว่าที่ใครจะได้ยิน”

         ขอไว้อาลัยแด่ มิน มินตรา ชาญศิลป์ ขอให้ไปสู่สุคติ อยู่ในภพที่ไม่ต้องห่วง และยิ้มรับต่อความทรงจำที่ยังตราตรึงในใจเพื่อนคนนี้

อาลัยยิ่ง….

เพื่อนคนหนึ่ง

โดย…กวีสีหม่น

๒๐ มกราคม ๒๕๕๓

.

         ตลอดเวลาแห่งการทำงาน หากย้อนกลับไปเมื่อครั้งจบการศึกษาจากรั้วมหาวิทยาลัยใหม่ ๆ นั้น ผมยังคงเหมือนเด็กที่อยากลองวิชา เลือดร้อน และพร้อมทุกสภาวะ และแบกรับไปในตัวกับการเข้าสู่การเริ่มต้นชีวิตของ “คนวัยทำงาน”

         การเรียนรู้ และการบ่มเพาะความชำนาญที่เข้าขั้นตาลีตาเหลือกเพื่อสร้างประสบการณ์ และความสำเร็จให้แก่ตัวเอง ทำงานจนร่างกายจากเดิมอ้วนท้วมจนชนิดใคร ๆ ก็ว่า ผมโคตรอ้วนแต่น่าแปลกยิ่งทำงานไปทุกวัน ๆ กลับยิ่งผายผอมลงเรื่อย ๆ หรือเพราะมีคนมาร่วมกินจึงทำให้อาหารที่มีพอเฉพาะของตนหมดลงอย่างรวดเร็ว

         นั่นสิ! เพราะอะไร หลายปัจจัยที่ “มนุษย์เงินเดือน” ต้องพึงประสบ คือ “การเอารัดเอาเปรียบ” ทุกวิถีทางที่โดนเอาเปรียบ (ผู้อ่านหลายคนคงคิดแบบผม)ไม่ใช่ “งานหนัก” เพียงอย่างเดียว แต่มันรวมหลาย ๆ ปัจจัย การเอาเปรียบจากเพื่อนร่วมงาน เจ้านาย หรือแม้กระทั่งองค์กร หรือที่เขาเรียกกันว่า

“นายทุน”

         หากมองกันดี ๆ เดี๋ยวนี้สังคมเราเป็น “ระบบทุนนิยม” มากกว่า “สังคมนิยม” ที่ร่วมช่วยเหลือซึ่งกันและกันหากจำไม่ผิด เคยมีผลโพล์ของสำนักใดไม่ทราบชื่อ สำรวจถึงคนวัยทำงานว่า ปัจจัยใดที่ทำให้รู้สึกบั่นทอนมากที่สุด และคำตอบที่ได้ “การไร้ความยุติธรรมในสายงาน”

         พอผมได้รับฟังอย่างนั้นก็ต้องตั้งคำถามอย่างหนึ่งว่า “มันเป็นทุกองค์กรเลยหรือไม่”มองดูแล้วกลายเป็นว่าทุกสังคม ตั้งแต่ระดับแม่บ้าน ยันข้าราชการน้อยใหญ่ แล้วที่นี่ “สังคมไทย” จะไปทิศทางใด

         ยิ่งคิดก็ยิ่งต้องเครียด ขนาดผมทำงานได้ ๓ ปี เจอะเจอะปัญหาความไร้ยุติธรรม และการเอาเปรียบ แต่ผมหาทางออกให้กับตัวเองได้ เพราะไม่เดือดร้อนหากต้องเว้นว่างงานไปสักระยะ อย่างน้อยครอบครัวก็ยังพอมีที่ทางให้ทำและพัฒนาตัวเองไปบ้าง แล้วกับคนที่เลือกไม่ได้ล่ะ “ทำเช่นไร” ไม่ต้องทนทุกข์ทรมานเลยรึนั่น ถ้าเจอแต่ “พวกนายทุนหน้าเลือด” “เจ้านายไร้ประโยชน์แต่ถูกสรรค์สร้างให้นั่งตำแหน่งใหญ่โต” นี่ยังไม่ถึงเพื่อนร่วมงานนะที่ดิ้นรนจนเลยเถิดเป็นการหาผลประโยชน์ต่อกัน  ผมจึงคิดได้ว่า ระบบทุนนิยมทำให้คนคนรวยมองค่าคนจนแค่ผลประโยชน์ที่เขาต้องคิดว่าจะกอบโกยได้มากเท่าไหร่จากคน ๆ หนึ่ง โดยไร้จิตสำนึกแห่งการแบ่งปันกัน

         ประมาณว่า พ่อเอาเปรียบ คดโกง กอบโกยผลประโยชน์ให้มากที่สุด แม่สั่งสอนลูกว่าต้องหาเงินเยอะ ๆ อย่าโง่ให้ใครหลอกแต่เราต้องมีเล่ห์เลี่ยมที่จะทำเงินให้เยอะ ทำยังไงก็ได้ที่จะหาช่องทางทำเงินมาปรนเปรอให้ตัวเองเป็นคนรวยจะได้สบาย แล้วทีนี่ “เยาวชนของชาติ” จะเป็นเช่นไรหากรากเหง้าพื้นฐานของ “ครอบครัว” ปลูกฝังมาแบบนี้ ยิ่งคิดยิ่งกังวลว่าอีก สิบปีสิบห้าปีข้างหน้า “เมล็ดพันธุ์เหล่านี้จะไปทางไหน” เพราะทุกวันนี้สังคมแตกแยกเพราะความอยู่รอดจนหลงลืมว่า “เราก็คนไทยเหมือนกัน”

         หากจะแปลกก็ตรงที่คนส่วนใหญ่ที่โดนคนเอารัดเอาเปรียบมักจะเป็นคนชั้นล่าง (คล้าย ๆ รากหญ้าที่แบ่งชั้นวรรณะโดยการให้ตำแหน่ง เงินเดือนอันต่ำต้อยที่เขาคิดว่ามันเป็นมาตรฐาน) และเพิ่มพูลงานเป็นเท่าตัวมากกว่า “ระดับหัวหน้าบางจำพวกที่อาศัยตำแหน่งงานสูงมาบังหน้าให้ดูยุ่ง ๆ ไปวัน แต่แท้จริงเขาอาจจะยุ่งเพียงแค่วินาทีที่เจ้านายใหญ่เดินมาสั่งงานเพียงเท่านั้น

         มองดูจริง ๆ ผมว่า “ระบบทุนนิยม” ทำคนเปลี่ยนและต้องดิ้นรนเพื่อผลประโยชน์ต่อตัวเองมากกว่าที่จะรู้จักแบ่งปัน ความยุติธรรม เลยเกิดขึ้นน้อยมากไปกว่าเดิมในการทำงาน คนชั้นล่างจะเรียกร้องอะไรได้ ต่อให้เรียกร้องก็เป็นเพียงลมที่เขา (ระดับเจ้านายบางคน) ไม่อยากลงมาเอี่ยวเพราะกลัวเดือดร้อน

         “มนุษย์เงินเดือนน้อยแต่งานเทียบเท่าเจ้านาย” ก็รับกรรมไปตามยถา และไม่รู้ว่า คำว่า “ยุติธรรม” มันยังจะมีให้คนทุกชนชั้นหรือเปล่า หรือยุติธรรมเฉพาะคนรวยที่มีแต่เงินที่ใครหลายต่อหลายคนยอมก้มหน้า ไร้ศักดิ์ศรีเพียงเพื่อผลประโยชน์ต่อตัวเอง

         ผมว่า ต้องกลับมามอง และฉุกคิดกันบ้างว่า “เยาวชนที่อยู่รายล้อมด้วยความไร้ยุติธรรม และการถูกเอารัดเอาเปรียบ ระบบทุนนิยมครอบงำ” มองเป็นเรื่องธรรมดา งานนี้ไม่ใครก็ใครคงได้เดือดร้อนเหตุเพราะ “ฆ่ากันเอง” เพื่อผลประโยชน์แต่ตัวเองเป็นแน่แท้

โดย…อิสรภาพ แสงธรรม (๓ กันยายน ๒๕๕๓)

      วันแห่งความรัก วันที่หลากคู่ต่างยิ้มจนแก้มปริ และหลากหลายคู่ยังคงเหลือคราบรอยน้ำตาไว้ย้ำเตือนความทรงจำ

      ผ่านมาเกือบ 3 ปีกว่าที่ทีเองยังมีโอกาสได้แสดงความรักต่อคนรัก ดอกไม้ ของขวัญ ต่างไม่เคยได้สรรค์สร้างขึ้นมาในโอกาสนี้สักเท่าไหร่

      เหตุเพราะการแสดงออกทุกวันที่เป็นอยู่บ่งบอกถึง “ความรัก” ที่มีให้ต่อกัน แต่ยิ่งแปลกเมื่อทีเริ่มมีความรู้สึกที่อยากสรรค์หาของขวัญให้คนรักกับเขาบ้าง

     อาจจะเป็นเพราะช่วง 2-3 เดือนที่ผ่านมา ทีต้องเดินทางและไม่ได้ใช้ชีวิตอยู่ร่วมกับหญิงสาวเหมือนครั้งเก่าก่อน ด้วยเพราะการตัดสินใจปลีกตัวมาดำเนินธุรกิจที่บ้าน

     ความห่างจึงทำให้เกิดความบั่นทอนความรู้สึกต่อกันได้ง่าย ด้วยการคบหา ระยะเวลา 3 ปีกว่าที่ไม่เคยต้องห่างกัน ความรู้สึกที่บ่งบอกจึงรับรู้ได้น้อยลง ด้วยเพราะไม่ได้เห็นหน้าค่าตาจึงยากเดาอารมณ์ได้ใน ณ ตอนนั้น

      ความรัก จึงกลายเป็นความต้องเอาใจใส่มากกว่าปกติที่เป็นอยู่ ด้วยเพราะ “ห่างกัน” แต่ทีกลับรู้สึกถึงความใกล้กันด้วยการสื่อสารที่ทันด่วนชนิดที่ไม่กี่นาทีคุณก็ได้ยินน้ำเสียงของอีกฝ่าย

     แต่หากทำได้ทีคงอยากใช้ชีวิตอยู่ร่วมกับคนที่รัก เพราะคำว่า “ผ่านอะไรด้วยกันมาเยอะ” จะสุขจะทุกข์ก็มีคนดีเช่นคนนี้เคียงข้าง แม้วันพิเศษจะใกล้เข้ามาให้ได้แสดงออกซึ่งความรัก วันพิเศษสำหรับใครหลายคน

      สำหรับที “ทุกวันพิเศษ” เสมอ เมื่อหญิงสาวยังเป็นเช่นดังเดิมที่มีความรักให้เสมอ วันนี้จึงไม่แปลกหากทีจะร่ายความรู้สึกออกมาเป็นตัวหนังสือ ด้วยเพราะนี่คือการบ่งบอกความรักที่มีให้คน ๆ นั้นได้อ่านและได้ยินเสียงคนทางนี้บ้าง…เท่านั้นเอง

“เฮารักเสมอ” ^^

โดย..กุมภา ตุลา (๑๑ กันยายน ๒๕๕๔)